صلوات
ساعت ٤:٤۸ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢٥ آذر ،۱۳۸٧   کلمات کلیدی: مشکین شهر ،نصرآبادی ،اردبیل ،ایران

شهرستان: مشگین شهر     بخش :   صلوات                روستا: صلوات

 

صلوات

روستای صلوات در 57 کیلومتری شهرستان مشگین­شهر واقع شده است. ساکنان اولیه صلوات را طایفه آلارلو تشکیل داده هم اکنون چهار طایفه ملالی-فرضعالی، قارابجاغلی، نوبا تعالی در این روستا ساکن هستند.

صلوات 1263 هکتار وسعت دارد و غلات از عمده محصولات این روستا به شمار می­رود ولی چندان در کشاورزی موفق نستند. دامداری در این روستا از اهمیت خاصی بهره­مند بوده و وجود 1240 رأس گوسفند و بز و 244 رأس گاو و گوساله در تأمین اقتصاد خانواده­ها مؤثر می­باشد. همچنین صنعت قالی­بافی در این روستا توسط زنان هنرمند حفظ شده و رونق پیدا کرده است. آب آشامیدنی این روستا از بالا کهریز لوله­گذاری شده و آب زراعی از ساری کهریز که مشترکاً با روستای میرزاحسن کندی بوده بطوریکه 6 روز حق آبه میرزا کندی و 24 روز سهم صلوات می­باشد بهره­برداری می­شود.


 
کنده کندی
ساعت ٤:٤۸ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢٥ آذر ،۱۳۸٧   کلمات کلیدی: مشکین شهر ،نصرآبادی ،مشکین ،اردبیل

شهرستان: مشگین شهر  بخش :   صلوات                روستا: کنده کندی

 

کنده کندی

روستای کنده کندی با وسعتی برابر با 572 هکتار از توابع صلوات با فاصله 82 کیلومتر از شهرستان مشگین­شهر و 15 کیلومتر از مرکز دهستان واقع شده است.

از نظر درآمد اهالی این روستا از سطح درآمد نسبتاً‌خوبی بهره­مند بوده و دارای امکالناتی چون مدرسه ابتدایی و راهنمایی، آب، برق، مسجد، شرکت تعاونی، تعداید مغازه محلی است.

روستای کنده با روستاهای کل درق، میرجعفرلو و گلی درق سفلی و داشبلاغ همجوار است.


 
میرزاحسن کندی (میرزا حسنلو)
ساعت ٤:٤٥ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢٥ آذر ،۱۳۸٧   کلمات کلیدی: مشکین شهر ،نصرآبادی ،مشکین ،ایران

شهرستان: مشگین شهر    بخش :   صلوات                روستا: میرزا حسنلو

 

میرزاحسن کندی (میرزا حسنلو)

میرزا حسن ندی در 62 کیلومتری شهرستان مشگین­شهر و 4 کیلومتری دهستان صلوات واقع شده است. این روستا دومین روستا از نظر مساحت و چهارمین روستا از نظر جمعیت در بین روستاهای دهستان صلوات دارا می­باشد.

ساکنان اولیه این روستا از اهالی قره داغ و عمداً از دهستان کنچوبه و گرده گل تشکیل یافته است.

آب آشامیدنی این روستا از چشمه قسمت جنوبی تأمین می­شود و لوله­کشی چندان کارساز نبوده و مردم همچنان کوزه بدست در تهیه و تدارک آب آشامیدنی خود از این چشمه می­باشند.

این روستا با 550 هکتار مساحت از طرف جنوب با دهستان مرادلو و روستای قاری مزرعه­سی و از طرف شمال با دهستان صلوات و از طرف شرق با نصیر کندی و از طرف غرب با روستای سردی و داشدرق همسایه می­باشد.


 
حمام تاریخی عدل مشکین شهر در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسید
ساعت ٤:٤۸ ‎ب.ظ روز شنبه ٢٥ آبان ،۱۳۸٧   کلمات کلیدی: ایران ،اردبیل ،مشکین شهر ،نصرآبادی

حمام تاریخی عدل مشکین شهر در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسید

مشکین شهر، اردبیل خبرگزاری جمهوری اسلامی ‪۸۷/۰۸/۲۵

داخلی. اجتماعی. فرهنگی. حمام عدل.

رییس میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری مشکین شهر از ثبت حمام تاریخی عدل این شهرستان درفهرست آثار ملی کشور خبرداد.

محرم جعفری روزشنبه در گفت و گو با خبرنگار ایرنا افزود: این حمام که در مرکز مشکین شهر و در یکصد متری مقبره شیخ حیدر واقع شده با زیربنای ‪ ۶۰۰مترمربع در دوره قاجاریه احداث شده است.

وی گفت: به عقیده کارشناسان میراث فرهنگی این حمام از معماری قابل توجه و منحصر بفردی برخوردار بوده و دارای دو سالن مجزاست که هر سالن روی چهار طاق گنبدی شکل استوار شده است.

وی، سالن رختکن و وجود چهارگنبد کوچکتر درچهار گوشه رختکن را از ویژگی های این حمام ذکر کرد و افزود: گنبد اصلی و پایه‌های آن در داخل محوطه رختکن واقع شده و حوض زیبایی وسط رختکن را مزین کرده است.

جعفری گفت: پلان گرمخانه نیز شباهت کامل به پلان رختکن داشته، اما قسمت خزینه آن به دلیل احداث دوش از بین رفته است.

به گزارش خبرنگار ایرنا هم اکنون به رغم برخی اقدامات انجام شده برای جلوگیری از تخریب این بنا بخشی از این حمام در حال تخریب بوده و بخشی دیگر نیز به محل تخلیه زباله درمانگاه مجاور حمام تبدیل شده است.

رییس میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری مشکین شهر تامین نشدن اعتبار لازم برای تملک بنا را عامل بلاتکلیف ماندن عملیات ساماندهی و بازسازی این بنای ارزشمند تاریخی اعلام کرد.

شهرستان مشکین‌شهر با ‪ ۱۵۹هزارنفر جمعیت در شمال غرب اردبیل دارای آثار تاریخی متعددازجمله بقعه شیخ حیدر، قلعه قهقهه، کاروانسرای قانلی بولاغ، مقبره سیدسلیمان فخرآباد، کهنه قلعه، چند حمام قدیمی و آبهای گرم معدنی شابیل و قینرجه است.ک/‪۳


 
تندیس پهلوان «حسین رضازاده» در زادگاهش نصب شد
ساعت ۱٢:٥٦ ‎ب.ظ روز شنبه ۱۱ خرداد ،۱۳۸٧   کلمات کلیدی: اردبیل ،ایران ،مشکین شهر ،نصرآبادی

تندیس پهلوان «حسین رضازاده» در زادگاهش نصب شد

خبرگزاری فارس: تندیس جهان پهلوان «حسین رضازاده» در مراسمی با حضور فرماندار مشکین شهر و جمعی از مسئولین در زادگاهش ـ روستای حیدر آباد ـ نصب شد.

به گزارش خبرگزاری فارس از اردبیل، فرماندار مشکین شهر امروز در این مراسم اظهار داشت: برای ارج نهادن به تلاش و موفقیت‌های پهلوان حسین رضازاده این یادمان در ورودی روستای حیدرآباد ـ زادگاه ـ وی نصب می‌شود تا خاطرات پهلوانی و دلاوری او در خاطره‌ها زنده بماند.
علی حیدری در ادامه سخنان خود با اشاره به مسئله آسفالت این روستا در حال اجراست افزود: برای این امر 50 میلیون تومان اعتبار در نظر گرفته شده است و تا یک‌ماه آینده تکمیل و در اختیار اهالی این روستا قرار خواهد گرفت.
وی در پایان خاطرنشان کرد: علاوه بر نصب تندیس و آسفالت راه این روستا، در این روستا سایر خدمات دولتی نیز ارائه و توسعه خواهد یافت.


 
معرفی بعضی از بازیهای محلی خیاو
ساعت ۱٢:٢۳ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٧ اسفند ،۱۳۸٦   کلمات کلیدی: خیاو ،مشکین ،نصرآبادی
معرفی بعضی از بازیهای محلی خیاو مقدمهبازی های محلی در خیاو و تمام مشگین شهر با اکثر بازیهای شاهسون مشترک است. بازی بین ایلات شاهسون ارج بخصوصی دارد و معمول ترین تفریح هاست که نه تنها بچه ها بلکه بزرگترها هم موقع فراغت از کار جلوی اوبا مشغول می شوند. در متن بعضی از بازیهایی که معرفی می شوند با بازیهای شاهسون مشترک است.  قیش گوتدی: به این صورت بود که افراد به تعداد مساوی تقسیم می شدند و دایره بزرگی می کشیدند و گروهی در بیرون دایره و گروهی نیز درون دایره می ایستادند و گروه داخل دایره نگهبان کمربندهایی بودند که روی زمین می گذاشتند و افراد بیرون سعی می کردند کمربندها را بردارند و گروه داخلی مانع از این کار می شدند و با زدن لگد به پای افراد بیرونی آنها را می سوزاندند و افراد بیرونی با برداشتن کمربندها به کمربندهای دیگر داخل دایره میزدند تا آنها را بردارند و تا برداشتن همه کمربندها این کار ادامه می یافت و بعد از برداشته شدن همه کمربند ها افراد داخل دایره کتک مفصلی از افراد بیرونی به وسیله کمربندهایی که برداشته بودند می خوردند تا اینکه افراد داخل بتوانند به پای افراد بیرونی لگد بزنند و آنها را بسوزانند. گیزدیلین پاچ: این بازی به وسیله چند نفر انجام می گرفت به این صورت که یکی چشم خود را در محل مشخصی می بست و بقیه افراد قایم می شدند اگر همه افراد زودتر از فردی که چشم خود را بسته بود به محل مورد نظر می رسید و کلمه "شوبه" را می گفت فردی که چشم بسته بود این کار را دوباره تکرار می کرد تا اینکه یک نفر از قایم شدگان را پیدا می کرد و زودتر از او "شوبه" می گفت و فرد پیدا شده چشم خورد را می بست و این کار ادامه می یافت. تپیک دو گوش : بازیگران دو دسته می شوند و روبروی هم می ایستند و بعد یک زانو را خم کرده روی یک پا هجوم می آورند و با زانوی خم شده همدیگر را می زنند . دسته ای برنده است که تعداد تلفاتش کم باشد. مره: در یک زمین مسطح شش تا چاله "مره" می کندند طوری که مره ها دو به دو سه ردیف را درست بکنند.دو بازیگر در دو طرف مره ها می نشینند و به هر مره هفت سنگریزه می ریزند. بازیگر اول سنگ"مره"ی اول خود را برداشته به "مره"های دو تا دوتا می اندازد و می گوید:"دای-دایلاغ-مه تک - بی تک" و سنگ بی تک به هر چاله که افتاد سنگهای آن چاله تصاحب می کند. بازی یه این ترتیب ادامه پیدا می کند . منتهی اگر سنگ "بی تک" توی "مره"ی خالی بیفتد بازیگر می سوزد و نوبیت بازیگر دوم می رسد. وقتی یک مره پرپر شد یکی از بازیگرها با صدای بلند می گوید:"چوش" و آن مره از بازی خارج می شود و بازیگر دیگر حق ندارد روی آن مره "بی تک" بیاندازد.آخر سر بازیگر برنده به سنگریزه هایی که برده فال می گیرد. بدین ترتیب که سنگ اول را از بالای شانه راست و سنگ دوم را از بالای شانه چپ به پشت سر پرتاب می کند و به ترتیب می گوید:"به بهشت خواهم رفت – به جهنم خواهم رفت – دختر می گیرم – بیوه می گیرم و. . . " سنگ آخر از بالای شانه راست یا چپ انداخته شود طرف خوشحال یا دلگیر می شود. دین گیلیم قوز (الله کلنگ) : یک سنگ مناسب بزرگ پیدا کرده روی آن به تخته چوب می انداختند بطوری که سنگ در وسط تخته چوب قرار گیرد و دو نفر هم وزن یکی در یک طرف چوب و دیگری در طرف مقابل می نشست و به مانند الله کلنگ امروزی بازی می کردند. بش داش: در این بازی که بیشتر دخترانه است دو نفر پنج سنگ کوچک(تقریبا به اندازه فندق) را انتخاب می کنند ابتدا سنگها را به زمین می اندازند یک نفر در پنج مرحله:1- سنگها را یک یک با انداختن سنگ دیگر به هوا بر می دارد. اگر سنگ به زمین بیفتد طرف می سوزد.2- سنگها را به زمین می اندازند و دو تا دوتا با انداختن سنگ برمی دارند.3- سنگها را به زمین امی اندازند سه سنگ را یک بار و سنگ چهارم را نیز دوباره با انداختن سنگ برمی دارند.4- سنگها را به زمین می اندازند و این بار نیز چهار سنگ را یکجا با انداختن سنگ پنجم بر می دارند.5- در این مرحله سنگها را به زمین می اندازند و یکی را برداشته و با انداختن آن به هوا سنگ دیگری بر میدارند و با انداختن دو سنگ به هوا  سنگ دیگری را برداشته و همزمان با آن یکی از دو سنگ در دست را به زمین می گذاردو بعد از این کار سنگها را با انداختن سنگی از زمین بر می دارند.در مرحله پایانی هر پنج سنگ را باهم به هوا پرتاب می کنند و با پشت دست می گیرند(در اصطلاح به اینکار "خم" گفته می شود)  و هرچه سنگهای بیشتری با  پشت دست گرفته شود طرف برنده می شود و تعداد خم ها تعیین کننده برنده بازی است.  بی گیزیر: وسیله این بازی شلاق و عاشیق (استخوان آرنج گوسفند یا گوساله ) است و تعداد بازیکنان این بازی هر قدر بیشتر باشد شیرین تر می شود . به این ترتیب که مهره"عاشیق" تعیین کننده شخصیت افراد در بازی با انداختن آن است. این مهره دارای شش وجه بوده که دو وجه پهن دارد که یک طرف که تقریبا شکل محدب دارد پوچ(جیک) وآن طرف آن که تقریبا مقعرشکل است دزد(بوک) و قسمت ایستاده دراز تقریبا مقعر(توخان) گیزیر قسمت تقریبا محدب آن بی (بیک) می باشدو بقیه قسمتها هر کدام به ترتیب گیزیر 7 ساله و بی 7 ساله می شود که مرحله هفت به ندرت اتفاق می افتد و به مهارت کامل نیاز دارد.با انداختن عاشیق که نقش افراد تعیین می شود بی(بیک) دستور دهنده و گیزیر اجرا کننده می باشد. گیزیر با گفتن:"بییم بییم بیر اوغرو توتمیشام دستور ندی؟" که بی یا دزد را می بخشد و یا دستور چند ضربه شلاق به وی می دهد و هر کس مهارت کمتری در انداختن عاشیق داشته باشد بیشتر دزد می شود و شلاق بیشتری می خورد. چیلینگ آغاج: وسایل این بازی عبارت است از یه چوب حدودا 50-60 سانتی متری و یک چوبک (چیلینگ) حدودا 20 سانتی متری. در این بازی ابتدا همانند نقطه پنالتی یک نقطه معین می کنند و بسته به توافق افراد در فاصله معینی از نقطه خطی می کشند . بازیکن  چیلینگ را باید طوری پرتاب کند که به آن طرف خط برسد اگر نرسید طرف می سوزد. بعد از این مرحله بازیکن باید با چوب به چیلینگ روی زمین ضربه زده و آن را بلند کرده و باز هم با چوب به آن ضربه بزند در اینجا بازیکن سه بار فرصت دارد اگر نتواند می سوزد هر چقدر چیلینگ فاصله بیشتری طی کند طرف امتیاز بیشتری کسب می کند. حال اگر یک بازیکن بتواند به چیلینگ سه بار ضربه بزند یعنی اول از زمین بلند کند بعد یک ضربه ماهر به طرف بالا و سپس یک ضربه محکم به چیلینگ بزند مقدار فاصله طی شده با چیلینگ اندازه گیری می شود در غیر  اینصورت اگر فرد فقط با دو ضربه چیلینگ را پرتاب کند فاصله با چوب اندازه گیری می شود . این فاصله از نقطه شروع تا محل افتادن چیلینگ است. ماچالیشقا(خی خی = لی لی): دایره بزرگی روی زمین می کشند و بازیگران دو دسته می شوند. یک دسته داخل خط و دسته دیگر بیرون خط می ایستند. یک نفر از دسته دوم داخل خط می آید و با یک پا بازیگران داخل خط را دنبال می کند و به هر کس که دست بزند می سوزد و از دایره خارج می شود. دسته برنده داخل خط می ماند و دسته بازنده بیرون خط می رود و بازی ادامه می یابد. 

 


 
معرفی بعضی از بازیهای محلی خیاو
ساعت ۱٢:٢۳ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٧ اسفند ،۱۳۸٦   کلمات کلیدی: خیاو ،مشکین ،نصرآبادی
معرفی بعضی از بازیهای محلی خیاو مقدمهبازی های محلی در خیاو و تمام مشگین شهر با اکثر بازیهای شاهسون مشترک است. بازی بین ایلات شاهسون ارج بخصوصی دارد و معمول ترین تفریح هاست که نه تنها بچه ها بلکه بزرگترها هم موقع فراغت از کار جلوی اوبا مشغول می شوند. در متن بعضی از بازیهایی که معرفی می شوند با بازیهای شاهسون مشترک است.  قیش گوتدی: به این صورت بود که افراد به تعداد مساوی تقسیم می شدند و دایره بزرگی می کشیدند و گروهی در بیرون دایره و گروهی نیز درون دایره می ایستادند و گروه داخل دایره نگهبان کمربندهایی بودند که روی زمین می گذاشتند و افراد بیرون سعی می کردند کمربندها را بردارند و گروه داخلی مانع از این کار می شدند و با زدن لگد به پای افراد بیرونی آنها را می سوزاندند و افراد بیرونی با برداشتن کمربندها به کمربندهای دیگر داخل دایره میزدند تا آنها را بردارند و تا برداشتن همه کمربندها این کار ادامه می یافت و بعد از برداشته شدن همه کمربند ها افراد داخل دایره کتک مفصلی از افراد بیرونی به وسیله کمربندهایی که برداشته بودند می خوردند تا اینکه افراد داخل بتوانند به پای افراد بیرونی لگد بزنند و آنها را بسوزانند. گیزدیلین پاچ: این بازی به وسیله چند نفر انجام می گرفت به این صورت که یکی چشم خود را در محل مشخصی می بست و بقیه افراد قایم می شدند اگر همه افراد زودتر از فردی که چشم خود را بسته بود به محل مورد نظر می رسید و کلمه "شوبه" را می گفت فردی که چشم بسته بود این کار را دوباره تکرار می کرد تا اینکه یک نفر از قایم شدگان را پیدا می کرد و زودتر از او "شوبه" می گفت و فرد پیدا شده چشم خورد را می بست و این کار ادامه می یافت. تپیک دو گوش : بازیگران دو دسته می شوند و روبروی هم می ایستند و بعد یک زانو را خم کرده روی یک پا هجوم می آورند و با زانوی خم شده همدیگر را می زنند . دسته ای برنده است که تعداد تلفاتش کم باشد. مره: در یک زمین مسطح شش تا چاله "مره" می کندند طوری که مره ها دو به دو سه ردیف را درست بکنند.دو بازیگر در دو طرف مره ها می نشینند و به هر مره هفت سنگریزه می ریزند. بازیگر اول سنگ"مره"ی اول خود را برداشته به "مره"های دو تا دوتا می اندازد و می گوید:"دای-دایلاغ-مه تک - بی تک" و سنگ بی تک به هر چاله که افتاد سنگهای آن چاله تصاحب می کند. بازی یه این ترتیب ادامه پیدا می کند . منتهی اگر سنگ "بی تک" توی "مره"ی خالی بیفتد بازیگر می سوزد و نوبیت بازیگر دوم می رسد. وقتی یک مره پرپر شد یکی از بازیگرها با صدای بلند می گوید:"چوش" و آن مره از بازی خارج می شود و بازیگر دیگر حق ندارد روی آن مره "بی تک" بیاندازد.آخر سر بازیگر برنده به سنگریزه هایی که برده فال می گیرد. بدین ترتیب که سنگ اول را از بالای شانه راست و سنگ دوم را از بالای شانه چپ به پشت سر پرتاب می کند و به ترتیب می گوید:"به بهشت خواهم رفت – به جهنم خواهم رفت – دختر می گیرم – بیوه می گیرم و. . . " سنگ آخر از بالای شانه راست یا چپ انداخته شود طرف خوشحال یا دلگیر می شود. دین گیلیم قوز (الله کلنگ) : یک سنگ مناسب بزرگ پیدا کرده روی آن به تخته چوب می انداختند بطوری که سنگ در وسط تخته چوب قرار گیرد و دو نفر هم وزن یکی در یک طرف چوب و دیگری در طرف مقابل می نشست و به مانند الله کلنگ امروزی بازی می کردند. بش داش: در این بازی که بیشتر دخترانه است دو نفر پنج سنگ کوچک(تقریبا به اندازه فندق) را انتخاب می کنند ابتدا سنگها را به زمین می اندازند یک نفر در پنج مرحله:1- سنگها را یک یک با انداختن سنگ دیگر به هوا بر می دارد. اگر سنگ به زمین بیفتد طرف می سوزد.2- سنگها را به زمین می اندازند و دو تا دوتا با انداختن سنگ برمی دارند.3- سنگها را به زمین امی اندازند سه سنگ را یک بار و سنگ چهارم را نیز دوباره با انداختن سنگ برمی دارند.4- سنگها را به زمین می اندازند و این بار نیز چهار سنگ را یکجا با انداختن سنگ پنجم بر می دارند.5- در این مرحله سنگها را به زمین می اندازند و یکی را برداشته و با انداختن آن به هوا سنگ دیگری بر میدارند و با انداختن دو سنگ به هوا  سنگ دیگری را برداشته و همزمان با آن یکی از دو سنگ در دست را به زمین می گذاردو بعد از این کار سنگها را با انداختن سنگی از زمین بر می دارند.در مرحله پایانی هر پنج سنگ را باهم به هوا پرتاب می کنند و با پشت دست می گیرند(در اصطلاح به اینکار "خم" گفته می شود)  و هرچه سنگهای بیشتری با  پشت دست گرفته شود طرف برنده می شود و تعداد خم ها تعیین کننده برنده بازی است.  بی گیزیر: وسیله این بازی شلاق و عاشیق (استخوان آرنج گوسفند یا گوساله ) است و تعداد بازیکنان این بازی هر قدر بیشتر باشد شیرین تر می شود . به این ترتیب که مهره"عاشیق" تعیین کننده شخصیت افراد در بازی با انداختن آن است. این مهره دارای شش وجه بوده که دو وجه پهن دارد که یک طرف که تقریبا شکل محدب دارد پوچ(جیک) وآن طرف آن که تقریبا مقعرشکل است دزد(بوک) و قسمت ایستاده دراز تقریبا مقعر(توخان) گیزیر قسمت تقریبا محدب آن بی (بیک) می باشدو بقیه قسمتها هر کدام به ترتیب گیزیر 7 ساله و بی 7 ساله می شود که مرحله هفت به ندرت اتفاق می افتد و به مهارت کامل نیاز دارد.با انداختن عاشیق که نقش افراد تعیین می شود بی(بیک) دستور دهنده و گیزیر اجرا کننده می باشد. گیزیر با گفتن:"بییم بییم بیر اوغرو توتمیشام دستور ندی؟" که بی یا دزد را می بخشد و یا دستور چند ضربه شلاق به وی می دهد و هر کس مهارت کمتری در انداختن عاشیق داشته باشد بیشتر دزد می شود و شلاق بیشتری می خورد. چیلینگ آغاج: وسایل این بازی عبارت است از یه چوب حدودا 50-60 سانتی متری و یک چوبک (چیلینگ) حدودا 20 سانتی متری. در این بازی ابتدا همانند نقطه پنالتی یک نقطه معین می کنند و بسته به توافق افراد در فاصله معینی از نقطه خطی می کشند . بازیکن  چیلینگ را باید طوری پرتاب کند که به آن طرف خط برسد اگر نرسید طرف می سوزد. بعد از این مرحله بازیکن باید با چوب به چیلینگ روی زمین ضربه زده و آن را بلند کرده و باز هم با چوب به آن ضربه بزند در اینجا بازیکن سه بار فرصت دارد اگر نتواند می سوزد هر چقدر چیلینگ فاصله بیشتری طی کند طرف امتیاز بیشتری کسب می کند. حال اگر یک بازیکن بتواند به چیلینگ سه بار ضربه بزند یعنی اول از زمین بلند کند بعد یک ضربه ماهر به طرف بالا و سپس یک ضربه محکم به چیلینگ بزند مقدار فاصله طی شده با چیلینگ اندازه گیری می شود در غیر  اینصورت اگر فرد فقط با دو ضربه چیلینگ را پرتاب کند فاصله با چوب اندازه گیری می شود . این فاصله از نقطه شروع تا محل افتادن چیلینگ است. ماچالیشقا(خی خی = لی لی): دایره بزرگی روی زمین می کشند و بازیگران دو دسته می شوند. یک دسته داخل خط و دسته دیگر بیرون خط می ایستند. یک نفر از دسته دوم داخل خط می آید و با یک پا بازیگران داخل خط را دنبال می کند و به هر کس که دست بزند می سوزد و از دایره خارج می شود. دسته برنده داخل خط می ماند و دسته بازنده بیرون خط می رود و بازی ادامه می یابد.